فغانسز

بچه که بودم، زندگی برایم شبیه زبان روسی بود...پر از عبارت های عجیب و پر از چیزهایی که از هیچ کدام هیچ نمیفهمیدم. زندگی برایم طولانی و با اصوات عجیب بود اما در عین حال، بسیار دلنشین و ریتمیک. تصور میکردم بزرگ که شوم، برایم شبیه فارسی اگر نشود، شبیه انگلیسی این روزهایم میشود، که شاید تنها گه گاه و شاید تنها با احتیاط به لغتی برخورد کنم که نفهمم. شاید تنها تعجبی برایم بماند از لغت عجیبی که نمیشناسم.

حالا کمی بزرگ شده ام، زندگی به نظرم بسیار فرانسوی است. پر از عبارت هایی که بسیار آشناست، اما من هیچ از آنها نمیفهمم، یا لااقل آنچه من میفهمم با آنچه باید بفهمم بسیار متفاوت است.

لاوی آن غز! لغز کی نوپغوپوز!