رسم دیرینه ای شده گویا... که شب سال نو، آخر آخر سال، بیخش که در میاد بیام و تبریک عید بگم و یادداشتی، جهت ماندن... شایدامسال، سال خاصی بود، سال ویژه ای بود... نمیدونم خوب بود یا بد بود، اهل خوب و بد د

بچه که بودم، زندگی برایم شبیه زبان روسی بود...پر از عبارت های عجیب و پر از چیزهایی که از هیچ کدام هیچ نمیفهمیدم. زندگی برایم طولانی و با اصوات عجیب بود اما در عین حال، بسیار دلنشین و ریتمیک. تصور میکر

بالاجبار پشت به باد و رو به دیوار ایستاده بودم، باد که به صورت میخورد، سوز چشمها را کور میکرد، پشت به باد هم که می ایستادی، سرما استخوانهایم را میسوزاند. لعنت به این سرما، لعنت به این شب... اما حتی سر

ویرایش اولیه... هشت صبحشب میخوابم، به این امید که بیدار نشوم مگر جز کابوسی به یاد نیاید...صبح برمیخیزم، مرده تر از شب. ویرایش ثانویه....شش عصرروزی که تخمی باشه، از اول، تا انتها تخمیه... سر تا ته تخمیه، بالا و پایین تخمیه... همینه که هست

سلام!حماقت واقعا شاخ و دم نداره ها!با وجود اینکه میدونم توی این شلوغی اوضاع و بهم ریختگی همه چی... مسلما وقت سر خاروندن هم نخواهم داشت... با وجود اینکه برای سال دیگه مدرسه 6 زنگ پر کلاس دارم، حداقل تا

سالهای طولانیه که با نحوی از انحا سر و کارم با مدرسه بوده... سالهای خیلی طولانی... از سال 75 اگر بخوام دقیق بگم... و از سال 82 با این مدرسه... و از سال 89 دارم درس میدم... توی همین مدرسه...مدارس زیادی

یه روزهایی خیلی خوبه، یه روزایی خیلی بد، یه روزایی هم یه جوریه... خوب نیست، بد نیست، یه جوریه فقط! میدونی، امروز یه سری کار کردم، که نمیدونم درست بوده یا غلط، اصلا چند وقته که یه سری کار میکنم که نمید

روزگار عجیبی شده... صبح تو دفتر یه صحبت میشهظهر در موردش کاملا اتفاقی تو اینترنت میخونمعصر توی یه کتاب میبینمشو شب قبل خواب تلوزیون داره در موردش صحبت میکنه! و این اتفاق با جایگشتهای متفاوت دائم دور و

حکایت ما حکایت اون یخ فروشه اس... هر روز صبح بار یخ میزنیم میریم بازار... هرچقدر میتونیم میفروشیم، هرچقدر نفروشیمم، چیزی برای فردا نیست... همه آب میشه و میره...صبح به صبح، یه بار یخ زمان میدن بهمون، هرچقدر شو فروختی، فروختی، هرچی نفروختی،باختی...

ایجاد خاطرات کار ساده ایستفراموش شدن آنها هم ناگزیرسالها میگذرندو ناگاه به خاطر نیاوردن آنها، نشدنیست...و آنگاه است که دیگر نه میتوان فراموش کرد، نه لذت برد، نه آسوده ماند.

کودک، با پرنده بازی میکرد... از پنجره نگاه میکردمکودک درون پارک، داشت با پرنده کوچکی که توی قفس بود بازی میکرد...من از پنجره طبقه هشتم، با یک دوربین تک چشمی قدیمی، داشتم کودک و پرنده را میدیدم...کودک

روز گرم خرداد ماهه و خسته و تشنه و گشنه...ماه رمضون آخه آدم مگه سر کلاس میره؟ از کلاس میام بیرون و مستقیم که نه ولی بعد از چند چرخ توی دانشگاه به دلایل مختلف، خودمو میرسونم به کتابخونه... کیفمو میزارم

دلم برای دانش آموزام تنگ شده...اصلا منو برای معلمی نساختن... معلم که نباید دلش برای دانش آموزاش تنگ بشه... هوا بر خلاف اکثر حال و هوا های خرداد که جهنمیه، اصلا داغ نیست... گرمای مطبوع ماه مه هست که تو

نشسته ام اینجا، خسته و مریض و داغون...بابا پایین داره آش نذری درست میکنه ببرن بهشت زهرا...نمایشگاه دبیرستان در حال برگزاریه و امروز آخرین روز ممکن برای بازدید...و من، نشسته ام اینجا بلکه فایل اکسلی آماده کنم از تمام آنچه باید در ماجرای کتاب دیجیتال تحویل امیرحسین بدهم... صرفا آماده کردن اکسل آنچه می...

شب است، سکوت سرد کویر و ستارگانی بیکران، پای تلسکوپ، در تلاش برای دیدن کهکشانی دور، یا که دنباله داری کمسو و فراری از چنگال من...صبح نزدیک است، زمان محدود و من در تب و تاب، باید هرچه زودتر آسمان را بی

پرسی#دی "خوبی؟" منتظر پاسخ نشسته ای چه بشنوی؟ دروغ نخواهی... اصلا خوب نیستم،اصلا گویا خوب بودن به من نیامده، از روزی که مرا دیدی کی واقعا خوب بوده ام؟ خوب بودن دلیل نمیخواهد، میدانم، اما بی دلیل برای

سال نو مبارکتون، یا البته نمیدونم حتی گفتن این عبارت صحیحه یا نه...داشتم سر سفره هفت سین، با خانواده که نشسته بودم، به این فکر میکردم، که چه خوب و چه عجیب، که زندگی، بخوایم یا نخوایم، راه خودشو میره..

عمیقا درگیر مساله کاملا مشخصی شده ام... نمیدانم که آیا ادامه تحصیل آکادمیک برای من موثر و مفید هست یا خیر. به طور ضمنی، مساله مهاجرت یا عدم مهاجرت، که برای من بیش از هر چیزی به معنای انتخاب یا عدم انت

همیشه که حال آدم خوب نیست.. گاهی هم حال آدم بد است. اما همیشه خوب نبودن آدمها یکسان نیست... سالها قبل تولستوی هم به این مشکل اشاره کرده بود.آدم گاهی حالش خوب نیست و دلش میخواهد برود دکتر، آمپول بزند

اولا... موجیم که آسودگی ما عدم ماست... دوما... به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل... سوما... هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود... نتیجه... کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ، کار ما شاید اینست، که در افسون گل سرخ شناور باشیم... در نهایت، کاملا خلاصه... زندگی درک همین اکنون است.