روزگار ما...

عمیقا درگیر مساله کاملا مشخصی شده ام... نمیدانم که آیا ادامه تحصیل آکادمیک برای من موثر و مفید هست یا خیر. به طور ضمنی، مساله مهاجرت یا عدم مهاجرت، که برای من بیش از هر چیزی به معنای انتخاب یا عدم انتخاب زندگی آکادمیک است نیز مطرح میشود. از سوی دیگر، در صورت انتخاب زندگی غیر آکادمیک، و انتخاب باقی ماندن در کشوری که زیرساخت اقتصادی آن همچون باتلاقی است که نمیدانیم چه زمان میتوان از آن عبور کرد یا در نهایت ما را خواهد بلعید، سوال دیگری جز زنده مانی و پایداری به پیش می آورد و آن، نقطه شروع و مسیر حرکت مناسب برای آغاز زندگی اقتصادی و حرکت به سمت و سوی اهداف شخصی است. در این میان، فشار امور روزمره دانشگاهی، همچون رسنی است که به گردن افکنده شده و دست و پا زدن برای خلاصی از باتلاق را به منزله گیر افتادن در طناب دار معنی میکند. کار روز افزون آکادمیک و فشار مطالعات و خواسته های اساتید یک سوی طناب مرگ و نیاز به مطالعه و تفکر عمیق در اقتصاد کشور و نحوه تعامل و شروع زندگی اقتصادی سوی دیگر طناب مرگ است و اگر هرچه زودتر یک سر طناب را به دست خود نگیرم و سر دیگر را قطع نکنم، لاجرم نه دنیای اقتصاد و نه دنیای آکادمیک، بلکه این من خواهم بود که از میان به دو قسمت خواهم شد.