سفر قندهار...

چند روز پشت سر هم مرخصی گرفته بودم از پادگان... امتحان جی ار ای داشتم که قبلا در موردش صحبت شده بود، بدیهتا اونقدری که باید درس نخوندم و مرخصی بیشتر صرف تفریح و خوش گذرونی شد، اما در نهایت نتیجه امتحان بد نشد، در واقع میتونم بگم از چیزی هم که انتظار داشتم کمی بهتر شد. نمیدونم اگر وقت میذاشتم چقدر میتونست بهتر بشه... اما دیگه مهم نیست، من دیگه نه توانشو دارم دوباره امتحان بدم، نه وقتشو و نه پولشو...

بعد از امتحان رفتم با سینا قدم زدم... و بیشتر و بیشتر قدم زدم... اونقدر که از خستگی داشتم میمردم...

از مرخصی که برگشتم پادگان، دیدم ساختمونمونو دارن جا به جا میکنن، نه خودشو، در واقع واحد ما داره منتقل میشه به یه ساختمون دیگه با فاصله چهارصد پونصد متری... اثاث کشی هم که طبق معمول یه مصیبت بزرگه، چه برسه که اثاث کشی توی سربازی باشه و یه مشت عوضی فقط دست به کمر وایسن و بهت دستور بدن... عملا احساس برده بودن به آدم دست میده...

حالا مرحله بعدی مشخصه... باید با اساتید اینور صحبت کنم تا بهم معرفی نامه بدن و با اساتید اونور صحبت کنم تا بهم فاند بدن، بعدش فقط میمونه اپلای کردن به دانشگاه و گرفتن پذیرش و نامه حمایت مالی و گرفتن پاسپورت بعد از خدمت و گرفتن وقت سفارت و سفر به محل سفارت و مصاحبه ویزا و برگشتن برای گرفتن ویزا و بعدشم یه پرواز و دیگه بقیه اش میشه در سرزمین دور! چقدر کار مونده... چقدر راه رفتم و چقدر مونده!!!

قول دادم به خودم که روز رفتن از پادگان، به تک تکشون بگم که حلالشون نمیکنم... میرم و پشت سرمم نگاه نمیکنم... فقط 5 ماه دیگه...

یه روز خوب میاد...