حکایت این روزها...

یه روزگاری کوه زیاد میرفتم، زمانی که وقتش بود، کوه رفتن رو خیلی دوست داشتم... زیاد هم در موردش میخوندم، از منابع مختلف... یکی از جملاتی که همیشه توی آموزشها و پیشنهادهای کوهنوردی ذکر شده بود، این بود:

«وقتی به سمت یه قله میری، بخصوص اگر یه قله خیلی مرتفع و سخته، زیاد به قله و مسیر طولانیش نگاه نکن... فقط قدم بعدی رو بردار»

حکایت این روزهای من هم چیزی تو همین مایه هاست، اگر بخوام کاری بکنم که امروز خوب باشم، خیلی فرق داره با کاری که بخوام بکنم تا در آینده حس خوبی داشته باشم و به قله برسم... از طرفی، راه قله خیلی بلنده و هر جوری حساب میکنم، از هر مسیری، زیر 7-8 سال به چیز خاصی نمیرسم...به هیچ چیزی... و این آدم رو میترسونه

آخرین ریپورت وضعیت، اصلا امیدوار کننده نبوده، باید از این به بعد، کمتر خوش بگذرونم، بیشتر کار کنم، بیشتر درس بخونم، بلکه به چیزی که باید برسم، بهرحال تا 60 روز دیگه باید همه چیز روشن بشه...

+ نوشته شده در شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت ۱۱ ب.ظ توسط مسافر... |