بازشناخت

صندلی راحتی نیست، صندلی کتابخانه است اما از نوع پلاستیکی در نتیجه از نوع چوبی آن بسیار نرم تر است. لپ تاپ از ساعت 9 صبح درمقابلم، در حال کار هستم، کار و بازی و همه چیز هایی که ممکن است. هندزفری در گوشم است. محیط کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شریف، عجیب است، هر کسی در حال کاری، کسی درس میخواند و دیگری بازی میکند و عموما ایمیل و تلگرام چک میکنند. ماه گذشته، زمانی بود همه TPO را جلویشان باز کرده بودند و تست تافل میزدند. جالب است.

مزه تلخی چای، مزه شیرینی ترش شده بیسکوئیت، بوی عطری که از صبح زده ام، فکر قیمت دلار، فکر اپلای و پروژه فردا و فکر کارآزمون های مدرسه و فکر همه چیزهای دیگر، در ذهنم رژه میرود.

اندیشه، امان از این اندیشه که لحظه ای آرامم نمیگذارد.

تنها دلیل پیشروی من، این جمله است که: اگر "امروز"، فردای روزی از روزهاست، روزی از روزها نیز خواهد آمد، که به "امروز" بگویی "دیروز"...